Inge Heemstra: “Dat ik geen huisarts meer ben, voelt als een bevrijding.”
Inge Heemstra wilde de Nascholing Coaching en Leefstijl voor artsen bij de Academie Coaching en Leefstijl volgen, maar had geen idee wat ze ermee kon. Dus wachtte ze, tot ze dat wél wist. En bleef ze ontevreden in haar werk als huisarts. Tot ze uit die impasse klom en in het diepe sprong. ‘De nascholing heeft me juist gehólpen om mijn toekomstplan te maken. En dat bleek heel bevrijdend.’
Inge werkte vanaf 2018 als huisarts en is sinds 2022 ook wetenschappelijk medewerker preventie bij het Nederlands Huisartsen Genootschap (NHG). In maart 2026 rondde ze de nascholing af. Sinds januari heeft ze haar eigen leefstijlpraktijk aan huis, Mens Sana coaching, in Roden. Daar woont ze met haar man en twee kinderen.
Waarom wilde je de nascholing coaching en leefstijl volgen?
‘Ik werd als huisarts gefrustreerd van alleen maar symptoombestrijding. Ik wil mensen niet pas zien als ze ziek zijn, ik wil dat ze zo lang mogelijk gezond blijven. Ik had een opleiding nodig over leefstijl en preventie, maar die kost veel tijd en geld. Lange tijd vond ik dat ik eerst moest weten wat ik met die opleiding zou gaan doen, maar daar kwam ik niet uit. Dat schoot dus niet op. Totdat ik dacht: ik ga gewoon beginnen en zie wel waar het me brengt.’
En hoe kwam je bij de Academie Coaching en Leefstijl terecht?
‘Ik zocht een wetenschappelijk stevig onderbouwde opleiding, waar ik een goede basis zou leren. Ik heb een andere opleiding overwogen, maar die ging meer de alternatieve kant op en dat sprak mij minder aan.
Ik vond de leerstof superinteressant, maar ik bleef kritisch, want ik hoorde bij de ACL veel wat ik vanuit de geneeskunde niet wist. Bijvoorbeeld dat diabetes soms wel twintig jaar nodig heeft om te ontstaan. Ik kon het bijna niet geloven, wij hebben dat zó anders geleerd. Ik heb al die nieuwe inzichten gecheckt, het klopte allemaal.’
Hoe heb je de nascholing verder ervaren?
‘Heel positief. Ook de groep was fijn, klein en hecht, met allemaal dezelfde instelling: we vinden het belangrijk om meer te doen met leefstijl.
Voor de lesdagen nam ik steeds een dag verlof, zodat ik de opleiding zonder stress kon doen.
De coachingsgesprekken vond ik soms lastig en spannend. Je moet je kwetsbaar opstellen en soms wordt het gefilmd en nabesproken. Gelukkig voelde dat altijd veilig. Maar ik zag er wel steeds een beetje tegenop, alsof ik elke keer een drempeltje over moest.’
Hoezo, een coachingsdrempel?
‘In de geneeskunde leer je vragen op iemand afvuren. Liefst gesloten vragen, zodat je binnen 10 minuten je diagnose hebt. Mensen komen met een klacht en jij moet het oplossen. Die druk voelde ik als huisarts vaak heel sterk. Een coaching gesprek is precies het tegenovergestelde. Je stelt open vragen en zet iemand zelf aan het werk. Niemand verwacht dat je het probleem in één gesprek oplost. Door veel te oefenen kreeg ik het in de vingers. Ik was gemotiveerd, want ik wist: die switch is nodig, wil je iemand echt in beweging krijgen.
Dat zag ik bij een van mijn oefencoachees, een vrouw met reuma. We hebben veel gepraat over grenzen stellen: wat is voor jou haalbaar op een dag? Toen dat lukte, merkte ze: ik heb veel meer energie, ik ben minder moe en ik heb minder pijn. Dat had ik als huisarts niet voor elkaar gekregen.’
Hoe hielp de nascholing je om ook echt meer met leefstijl te gaan doen?
‘Aan het eind maak je een toekomstplan: wat wil ik nou heel praktisch doen met deze opleiding? Voor mij: hoe geef ik mijn eigen praktijk vorm, wat ga ik aanbieden, hoe ziet mijn logo eruit? Ik vond het heel fijn om me daar onder begeleiding op te richten. Je geeft presentaties en tussentijdse pitches, en je krijgt kritische vragen van je medestudenten. Zo kreeg het langzaam steeds meer vorm.’
Hoe combineer je je eigen praktijk met je werk bij het NHG?
‘Mijn praktijk zit nog in de opstartfase. Ik ben blij dat ik tijdelijk wat meer uren bij het NHG heb. En het ene bestuift het andere.
In ons team preventie is leefstijl de laatste vijf jaar steeds belangrijker geworden. Zo maakten we de praktijkhandleiding leefstijl voor huisartsen, over gedragsverandering en gespreksvoering. Ik zat bijvoorbeeld in de werkgroep die de richtlijn stoppen met roken herzag. En nu werken we aan ons standpunt over medische checks zoals bodyscans bij gezonde mensen.
Via de Coalitie Leefstijl in de Zorg werkte ik aan een handreiking voor richtlijnmakers: hoe neem je leefstijl mee? En bij een herziening kunnen wij ontbrekende leefstijlelementen aandragen. Lang niet alles wordt ook echt opgenomen en vaak begrijp ik dat. Zonder wetenschappelijk bewijs komt het er niet in. Maar dan is er wel goed over nagedacht.’
Je noemt de nascholing bevrijdend. Waarom?
‘Huisarts zijn was mijn identiteit geworden. Ik heb er twaalf jaar voor gestudeerd en dan is het best zuur om te merken dat je geen lol hebt in je vak. In de groep vroegen meer mensen zich af: is dit het wel? Steeds meer ging ik me realiseren dat ik geen huisarts hoef te blijven, dat ik breder kan en mag kijken. Dat haalde de druk weg dat ik als huisarts moest slagen. De ACL heeft me geholpen om te gaan voor wat echt bij me past. En ja, dat voelt als een bevrijding.’
Interview: Susanne de Joode
