Trainingsweek
Ik zit in het februarizonnetje in Spanje. 20 graden Celcius! Mijn fiets staat tegen een muurtje en ik geniet van een koffie. Om me heen zijn mannen aan het bunkeren, bocadillo de jamón of gewoon een stokbroodje met queso. Koolhydraten moeten worden aangevuld want de weg terug naar het hotel in Calpe is nog best lang. Lege verpakkingen van reepjes en gelletjes vullen de asbakken en bidons worden bijgevuld met water en zakjes poeder. Alles om de benen terug te laten stampen. Of je nu 20 of 60 bent, in dit wielrenmekka speel je profrenner in je strakke lycra of je bent er één.
Zitten er koolhydraten in mijn bidons?
In mijn bidons zit water. Ik eet wel weer wat als ik terug ben op de camping. Want of ik nu 3 uur fiets of 5, ik hoef alleen maar wat vocht aan te vullen. En dat zonder in te leveren op mijn snelheid of vermogen. Want ook ik fiets hier alsof ik een halve prof ben. 🙂 Ik rijd vooral op vet. En dat gaat heel goed. Nooit meer een man met de hamer onderweg of een barstende koppijn omdat ik te diep ben gegaan. En ik lijk ook sneller te herstellen. Dat is in ieder geval wat mijn Whoopbandje aangeeft.
Ik snap dat je graag nadoet wat de profs doen. Dat is goed voor de moraal en maakt dat je trainingsvakantie in Spanje net echt lijkt. Maar lees ook dit artikel (2026 artikel Fiets Wees geen copycat) Want er zijn veel redenen waarom je geen copycat moet zijn. (zie ook mijn artikel over de veroudering van spieren)