“Wie wil een goed gesprek over hormonen?” Fysiotherapeut en praktijkeigenaar Jan Bout zocht proefcoachees en was overrompeld door de grote vraag. Bout is de eerste, en tot nu toe enige, man die de opleiding tot hormooncoach volgt bij de Academie Coaching en Leefstijl. Voor fysiotherapeuten en andere zorgprofessionals biedt de training een enorme kans, die hij uitlegt in 5 stellingen.
Jan Bout is fysiotherapeut, manueel therapeut en mede-eigenaar van Fysiopark in Uden. Naast zijn werk als Extended Scope Specialist en GLA:D therapeut volgde hij eerder al de opleiding tot leefstijlcoach bij de ACL. Sinds kort is hij begonnen aan de opleiding tot hormooncoach.
1) “Er ligt een enorm gat in de markt en bijna niemand springt erin.”
“Minstens de helft van mijn patiënten is vrouw, en de meesten zijn ouder dan 45. Veel van hun klachten, niet alleen aan het bewegingsapparaat, zijn alleen met een hormonale blik goed te begrijpen en te begeleiden. Maar huisartsen en gynaecologen hebben er weinig tijd voor, dus blijft het liggen. Hoe groot de vraag is om hormoonspecifieke zorg, merkte ik toen ik proefcoachees zocht en vrouwen vroeg zich te melden als ze een vraag hadden over hormonen. Binnen een halve dag had ik tien aanmeldingen. Leefstijlcoaches die in dat gat springen, hebben hiermee een unique selling point te pakken.”
2) “Peesklachten bij vrouwen van 50+ zijn vaak hormonaal. “
“Ik zie als fysiotherapeut opvallend veel peesklachten bij vrouwen tussen de 50 en 70. Hielspoor bijvoorbeeld, een ontsteking van de pees onder de voet. Veel vrouwen zijn verbaasd: ‘ik heb niks bijzonders gedaan, ik heb het niet overbelast, en toch heb ik al ineens last.’ Opvallend hoe weinig mensen weten van pezen. Ze hebben één superbelangrijke functie: trekkracht weerstaan. Omdat er vrijwel geen bloed doorheen gaat, vernieuwt een pees zich traag. Dat duurt anderhalf tot twee jaar, tegenover drie weken voor de cellen van je opperhuid. En dit gaat nog langzamer zodra vrouwen in de overgang zijn en hun oestrogeengehalte daalt, want oestrogeen is belangrijk voor het herstelmechanisme van pezen. Zo’n kleine terugval in herstel wordt vaak pas jaren later een klacht. Als vrouwen eenmaal snappen waarom ze plots maar langdurig peesklachten hebben, zie ik hoe goed die erkenning hun doet. Die blik in hun ogen… dat is wat het vak zo leuk maakt!”
3) “De zorg knipt mensen in stukjes, terwijl de oorzaak van verschillende klachten vaak dezelfde is.”
“Als een vrouw in de overgang somber is, verwijst de huisarts haar door naar de psycholoog of krijgt ze antidepressiva. Met stijve pezen komt ze bij mij. Een paar kilo erbij? Naar de leefstijlcoach, of aan de Ozempic. Onzinnig, die versnippering. Dat zie ik door de opleiding steeds scherper. Vaak is de gezamenlijke, onderliggende oorzaak dezelfde: een veranderende hormoonbalans. Een goed opgeleide hormooncoach kan het hele plaatje schetsen. Dat overkoepelende verhaal is niet alleen praktisch, het is ook wat een vrouw nodig heeft. Het besef dat ze niet gek is, geen verzamelvat van kwalen en klachten waar ze over loopt te zeuren, maar dat last heeft van een heel logische kwaal. Normaal en verklaarbaar.” ”
4) “Er is NU momentum: steeds meer zorgverleners kijken met een hormonale blik.”
“Tot een half jaar geleden vingen mijn vrouw en haar vriendinnen bot bij de huisarts. Wel ernstige overgangsklachten, maar geen opvliegers of nachtzweten? Dan ook geen suppletie. Inmiddels is dat anders. En nee, we hebben geen nieuwe huisartsen in Uden, maar ze hebben meer aandacht voor de overgang. Ik merk het ook binnen mijn eigen beroepsgroep. Ik ging laatst naar een symposium over manuele therapie. Voor het eerst was daar een lezing over de overgang, van Patrick Calders, een professor uit België. Heel bescheiden, heel slim. Hij doet prachtig onderzoek naar wat de fysieke gevolgen zijn van de overgang, en wat je eraan kunt doen. Wat gebeurt er als je alleen leefstijlfactoren optimaliseert, wat als je alleen suppletie geeft, en wat als je het allebei combineert. Uiteindelijk hoop ik dat elk soort zorgverlener de overgang op het netvlies heeft: het beloop, de impact en de oplossingen.”
5) “In 2036 nemen we vrouwen vanaf hun 35e hormonaal bij de hand. Preventief.”
“Pas sinds 200 jaar worden vrouwen gemiddeld ouder dan 60. De vrouwen die nu leven, hebben een grote kans om honderd te worden. Dat betekent dat ze veertig, vijftig jaar in de (post)menopauze zitten. Toch is er nog ontstellend weinig aandacht voor wat dat betekent voor hun gezondheid en welzijn en dat vind ik schokkend. Ik denk dat we over tien jaar vrouwen preventief bij de hand nemen. We volgen hun hormonale schommelingen dan vanaf hun 35e en begeleiden hen bij een optimale leefstijl, eventueel aangevuld met adequate suppletie. Hoe fitter en gezonder een vrouw de overgang in gaat, hoe groter de kans is dat ze er zo min mogelijk last van heeft. Dat scheelt burn-outs, bezoekjes aan de fysiotherapeut, hartklachten, botontkalking… Zoveel gezondheidswinst die we nu missen, terwijl de oplossing zo voor de hand ligt.”
Interview Susanne de Joode
Meer weten over de opleiding tot hormooncoach, of je aanmelden? Kijk op academiecoachingenleefstijl.nl/opleidingen/opleiding-hormooncoach.
Lees ook waarom cardiologe Tabita Valentijn de opleiding tot hormooncoach onmisbaar vindt. Voor de spreekkamer én collega’s.